Home Tag "مجله مثبت بیست و چهار"

آنومی و اخلاق؛ خطر ویرانی پای بست

نشست «آنومی و اخلاق؛ خطر ویرانی پای بست» با مشارکت موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران، انجمن جامعه شناسی ایران و دانشگاه خوارزمی با سخنرانی فرامرز رفیع پور، استاد جامعه شناسی دانشگاه شهید بهشتی، ۱۹ آذرماه در دانشگاه خوارزمی برگزار شد که در ادامه گزارشی از سخنرانی دکتر فرامرز رفیع پور در این نشست […]

«عدالت و پیشرفت» طرحی برای عبور از «شبه‌مدرنیته» است

در اندیشه‌ی رهبر انقلاب اسلامی عدالت و پیشرفت دو ارزشی هستند که باید در کنار یکدیگر مورد توجه و اهتمام قرار گیرند. هر یک از این دو بدون دیگری ناقص است: «بدون عدالت، پیشرفت مفهومی ندارد و بدون پیشرفت هم عدالت مفهوم درستی پیدا نمیکند؛ باید هم پیشرفت باشد و هم عدالت.» ۱۳۸۷/۰۶/۰۲ در این […]

اسلام برای بقا باید جهان‌بینی و علومی مطابق خود درست کند

پایگاه اینترنتی علم و سیاست موسسه اشراق، با سیدحسین نصر گفتگویی انجام داده است که مشروح آن را در ادامه می خوانید؛ در آخرین روزهای سال گذشته ریاست انجمن حکمت و فلسفه ایران تغییر کرد. پس از چندین سال که از ریاست حجت الاسلام عبدالحسین خسروپناه بر انجمن می‌گذشت، غلامرضا ذکیانی ریاست آن را بر […]

تن بی پوست

سیاستی دیگر باید ظهور کند. سیاست پوست در بر گیرنده جامعه است. از جامعه مثل بدن بی پوست خون چکه می‌کند و هر دم درد و زخمی تازه ظاهر می‌شود. اوضاع به این نحو تداوم نخواهد یافت. مردم مثل روزگار پیشین، مرجع و پناهگاهی نمی‌یابند تا به آن پناه ببرند. مردم برای نخستین بار به خود وانهاده شده‌اند. می‌دانند هیچ صدایی بیانگر دردهای آنان نیست. هیچ نقطه اعتمادی وجود ندارد. پس برای درمان دردهاشان خود باید آستین‌ها را بالا بزنند. به خود سپرده شدگی، وضعیت تازه‌ای است. دوران چشم دوختن به رهبران سیاسی و دولت و دست مهربان حاکمان، به پایان رسیده است. به همین جهت به هیچ صدای مخالف و براندازی نیز روی نمی‌آورند.

«تتلو»های بیشتری در راهند/ توده‌های بی شکل «تیغ دو لبه» هستند

جامعه‌ای که ۷۸ درصد جمعیتش شهری هستند و نهادهای لازم با اقتضائات زندگی مدرن هم در آن شکل نگرفته، یک جامعه توده‌وار و رها است. این وضعیت می‌تواند برای نهاد حاکم دشواریهایی را ایجاد کند؛ یعنی همانطور که گفتم در عین ‌حال که فقدان گروه‌ها و احزاب قدرتمند شاید برای سیستم وضعیت ظاهراً مناسبی را ایجاد کند، اما از یک منظر خطرناک است. سیلان و توده‌واری افراد در جامعه احتمال خطر را برای حکومت‌ها بالا می‌برد و حکومت باید فکری برای این وضعیت بکند.

چیزی به نام لعن خصوصی نداریم / لعن یا فردی است یا عمومی

تجویز لعنِ خصوصی عاملی برای تقویت و گسترش لعن عمومی است، چون کسانی که لعن خصوصی را قبول دارند معمولا به صورت محتوایی با لعن‌های عمومی مشکلی ندارند بلکه فعلا انتشار عمومی آن را به مصلحت نمی‌دانند، این افراد ممکن است گاهی خودشان نیز از سر بی‌موالاتی یا غفلت، به لعن‌های عمومی دست زنند.(موارد رسانه‌ای شده آن فراوان است) از این گذشته تفکیک لعنِ خصوصی از عمومی نیز به صورت عملی امکان پذیر نیست یعنی لعن هنگامی که از حالت فردی خارج شده و کسی غیر از خداوند شنونده آن می‌شود، امکان انتشار عمومی و اجتماعی را پیدا می‌کند و تبعات ایجاد توهین مذهبی نیز برای آن محتمل است.

شرق شناسی ترکیبی عجیب از قدرت و هژمونی و دانش بود…

از این سخن ممکن است استنباط کنند که شرق شناسی ساخته و پرداخته سیاست و تابع تصمیم های سیاستمداران برای رسیدن به مقاصد سیاسی بوده است. با این تلقی قدرت عظیم شرق‌شناسی نادیده گرفته می شود. وقتی ویکتور هوگو می گفت که سابقاً همه اومانیست  بودند، اکنون شرق شناسند، شاید این را هم می دید که شرق شناسی ناپلئون بناپارت را به مصر برده است....

کسی که نمی‎داند دکارت چه گفته، هایدگر چه گفته، کانت چه گفته، کجا می‎خواهد برود؟

آیت الله جوادی آملی در ادامه سلسله جلسات درس تفسیر خود، به تفسیر آیات سوره مبارکه نبأ پرداخت و ضمن اشاره به شأن نزول این سوره مبارکه، اظهارکرد: بررسی و تفسیر قرآن سه فراز دارد؛ یکی شأن نزول، یکی جوّ نزول و یکی فضای نزول. وی ادامه داد: شأن نزول مربوط به آیه است، جوّ […]

میرداماد احیاگر علوم عقلی در عصر صفویه و موسس مکتب اصفهان است

 شاید به خاطر حفظ فلسفه از آنان که علم و استعداد کافی برای درک آن نداشتند او(میرداماد) سخت مشکل نویس بود و نثری پیچیده داشت؛ چنان که این خصلت زبانزد خاص و عام شد و ‌داستان‌های زیادی درباره آن ساخته شد و کتب او کمتر از آثار ملاصدرا و سبزواری و دیگر حکمای بعدی خوانده می شد.