Home یادداشت ها

یادداشت ها

تن بی پوست

سیاستی دیگر باید ظهور کند. سیاست پوست در بر گیرنده جامعه است. از جامعه مثل بدن بی پوست خون چکه می‌کند و هر دم درد و زخمی تازه ظاهر می‌شود. اوضاع به این نحو تداوم نخواهد یافت. مردم مثل روزگار پیشین، مرجع و پناهگاهی نمی‌یابند تا به آن پناه ببرند. مردم برای نخستین بار به خود وانهاده شده‌اند. می‌دانند هیچ صدایی بیانگر دردهای آنان نیست. هیچ نقطه اعتمادی وجود ندارد. پس برای درمان دردهاشان خود باید آستین‌ها را بالا بزنند. به خود سپرده شدگی، وضعیت تازه‌ای است. دوران چشم دوختن به رهبران سیاسی و دولت و دست مهربان حاکمان، به پایان رسیده است. به همین جهت به هیچ صدای مخالف و براندازی نیز روی نمی‌آورند.

چیزی به نام لعن خصوصی نداریم / لعن یا فردی است یا عمومی

تجویز لعنِ خصوصی عاملی برای تقویت و گسترش لعن عمومی است، چون کسانی که لعن خصوصی را قبول دارند معمولا به صورت محتوایی با لعن‌های عمومی مشکلی ندارند بلکه فعلا انتشار عمومی آن را به مصلحت نمی‌دانند، این افراد ممکن است گاهی خودشان نیز از سر بی‌موالاتی یا غفلت، به لعن‌های عمومی دست زنند.(موارد رسانه‌ای شده آن فراوان است) از این گذشته تفکیک لعنِ خصوصی از عمومی نیز به صورت عملی امکان پذیر نیست یعنی لعن هنگامی که از حالت فردی خارج شده و کسی غیر از خداوند شنونده آن می‌شود، امکان انتشار عمومی و اجتماعی را پیدا می‌کند و تبعات ایجاد توهین مذهبی نیز برای آن محتمل است.

چرا به اینجا رسیدیم؟

 نویسنده: رضا بابایی     فرهنگ، سیاست، اقتصاد، دین، اخلاق، همدلی دولت‌ملت، اعتماد ملی و امید به آینده و میهن‌دوستی، در ایران وضع خوبی ندارد. اگر کسی معتقد است که چنین نیست، می‌تواند همچنان از اخبار صداوسیما لذت ببرد؛ ولی کسانی مانند من که کشور را در خطر می‌بینند، نخست باید بیندیشند که چرا و […]

جریان‌های شیعی و ضرورت مدارا

جریان‌های شیعیان هرچقدر اختلاف داشته باشند، برای بقا، راهی جز مدارا و گفتگو و تفاهم همدلانه ندارند. انگ وابستگی به بیگانگان هم فقط پاک‌کردن صورت مسئله است و نشانه‌ی عدم فهم واقعیت موجود و ماهیت تکثرپذیر دینداری.

خطر تقویت و غلبه‌ روحیه‌ فرقه‌گرایی بر عزاداری‌ها با رسمیت دادن به عزاداری محسنیه

 نویسنده: مهدی مسائلی   پنجشنبه ۹ آبان ۱۳۹۸ دفتر آیت الله وحیدخراسانی موضع ایشان را درباره عزاداری ایام محسنیه این‌گونه اعلام کرد: 《پیرو سوالات مکرر مؤمنین به اطلاع می‌رساند، طبق نظر آیت الله العظمی وحید خراسانی، عزاداری برای حضرت محسن بن علی علیهماالسلام از افضل قربات است، منتهی عدم‌عزاداری در هفته اول ماه ربیع الاول […]

فرهنگی که کتاب‌ها را بسته و ستون‌های نذر و نیاز را افراشته است…

قبر ابوریحان بیرونی، جامع‌ترین دانشمند و نابغۀ مشرق‌زمین، در غزنی افغانستان است. ویرانی قبر چندان مهم نیست. مهم‌تر از آن، نخ‌ها و پارچه‌هایی است که بر چوب بالای سر قبر بسته‌اند

از علم خبری نیست!

مرکز گردآوری رساله های دانشگاهی ما در کشور «ایرانداک» یک مرکز ورشکسته علمی ـ دانشگاهی است که هیچ کس به آن توجه جدی ندارد. برای شکل گرفتن جنبش پایان نامه و رساله، باید هزینه کرد. در کشور ما این امر غالبا و به خصوص در علوم انسانی و اجتماعی که مثل علف هرز رشد کرده، و حتی علومی که نام های دینی مثل علوم قرآنی و حدیثی و جز اینها را یدک می کشد، هیچ نمودی ندارد.

نقدی بر ادله دشنام‌گویانِ مذهبی

در بیانِ مواضع دینی و آنچه مربوط به حقوق عمومی است، باید همه مصالح اجتماعی و اخلاقی در نظر گرفته شود و موضع‌گیری‌ها نباید بر اساس سلیقه شخصی باشد. خداوند در آیه ۱۰۸سوره انعام می‌فرماید: 《وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ؛( به معبود ) کسانی که غیر خدا را می‌خوانند دشنام ندهید ، مبادا آنها نیز از روی جهل ، خدا را دشنام دهند!》 خداوند در حالی از دشنام‌گویی به بت‌ها نهی می‌کند، که بت‌ها شریک خداوند هستند و از شرک به ظلم بزرگ یاد می‌کند: "إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيم"(لقمان/۱۳)

می توان صریح و منتقد و تند بود، اما بی ادب نبود

   نویسنده: میلاد دخانچی   آنچه امروز در تلویزیون رخ داد فقط رویارویی یک مجری «بی‌ادب» با یک منتقد سینما نبود. تقلیل این اتفاق به «بی‌ادبی» مجری آدرس غلط دادن است چرا که می‌توان صریح، منتقد و تند بود اما بی‌ادب نبود. مسأله اینجا فرم نیست مسأله محتواست. مسأله مواجهه دو رویکرد متفاوت به فرهنگ […]