Home یادداشت ها شبکه افق خیلی خوب است اما . . .
شبکه افق خیلی خوب است اما . . .



شبکه افق خیلی خوب است اما . . .

0
0

شبکه افق برنامه های پرمحتوایی پخش می کند. این شبکه بسیار آموزنده است؛ اما پرسشی که در مواجهه با شبکه افق برای من به عنوان یک دانشجوی رسانه مطرح می شود، این است که آیا تلویزیون اساسا برای انتقال این حجم از محتوا ساخته شده است؟ به عبارتی آیا تلویزیون کارایی ذاتی اش اقتضا می‌کند که این حجم از محتوا به مخاطب انتقال داده شود و یا اینکه تلویزیون در نگاه نخست ابزاری برای سرگرمی است؟تلویزیون برای لحظاتی است که ما به مبل لم داده ایم یا پایمان را روی پایمان انداخته ایم و به اصطلاح لنگمان را رها کرده ایم. تلویزیون را مردم در این لحظات می بینند و طبیعتا انتظار دارند که محتوا و فرمی که شبکه های تلویزیونی به آنها انتقال می دهد از این دست باشد. شاید اصلا در آن حالات مردم دوست نداشته باشند این قدر حرف حساب بشوند. از این مطلب مهم که بگذریم، از خود می پرسم که چرا مردم با همان محتوای شبکه افق آن ارتباط لازم را نمی گیرند در حالی که محتوای این شبکه بسیار مناسب و آموزنده است. یکی از جواب ها آن است که اساسا شبکه افق در برنامه های خودش عمدتا از یک تیپ فکری دعوت می کند و بسیاری از پیام هایی که در این شبکه انتقال می یابد از یک جنس است. در مجموع مخاطب احساس می‌کند که از یک صدای واحد دارد مطالب را می شنود. چاره این مسئله ساده است؛ یعنی گفتنش ساده است؛ اما اجرای آن در جامعه فعلی ایران که به شدت سیاست زده است، دشوار است. یک رسانه برای آنکه بتواند اعتماد مخاطب خود را جلب کند، باید از تفکرات با سلایق مختلف استفاده کند؛ یعنی آنکه در برنامه های شبکه افق باید از چهره های سرشناسی استفاده شود که آن چهره ها به رویکردهای متفاوت شناخته شده اند. البته گاهی شبکه افق برای رسیدن به این مهم گام هایی برداشته است. برای مثال محمد قوچانی، روزنامه نگار مشهور، به برنامه 180 درجه دعوت شد و نظراتش را گفت. بعدها من مطلع شدم که سازندگان این برنامه به خاطر این اقدام خوبشان چقدر تحت فشار بوده اند. مشکلات به جای خود؛ اما برای بسیاری از شخصیت های فرهنگی هنوز اصل مبنایی این رویکرد هم زیر سوال است.عده ای می‌گویند، در رسانه نباید حرف باطل جایی داشته باشد. آقایان باید بدانند که وظیفه رسانه این نیست که تمام حرف هایش درست باشد. چه بسا یک رسانه قرار است از جانب کسانی که قبولشان هم ندارد گاهی حرف های خطایی هم بزند. نباید به صورت مطلق جلوی این سخنان و اظهارات را گرفت. البته می پذیرم که کلیت و جهت‌گیری رسانه باید به سمت حق باشد؛ اما این در نهایت پازلی است که توسط اداره‌کنندگان رسانه از سر تدبیر و مصلحت چیده می‌شود. اگر قرار باشد که رسانه ما تنها پر باشد از حرف هایی که ما آنها را قبول داریم، در این صورت ما رسانه ای داریم که فقط متعلق به یک گروه فکری است. حاصل این سخن آنکه رسانه ما مورد پسند همگان نخواهد بود و تنها قشر محدودی به آن رجوع می‌کنند. رسانه، آن هم در قامت رسانه ملی، باید دایره مخاطبانش در حد یک ملت باشد. شبکه افق زحمت خوبی می‌کشد و محتوای به دردبه‌خوری تحویل مردم می دهد؛ اما مردم با آن همراه نمی شوند؛ زیرا احساس می‌کنند تک صدایی دارد؛ یک تک صدایی غلیظ. اگر دیگران هم از این بلندگو بتوانند استفاده کنند مردم احساس بهتری نسبت به این رسانه می یابند. این روزها برنامه جهان آرا، به سراغ علی علیزاده رفته؛ کسی که حرف هایش در بی بی سی فارسی او را مشهور کرده است. بی شک علیزاده از آن حرف هایی که مجری می‌گوید، نمی گوید؛ اما حضور او برای برنامه جهان آرا قطعا یک نقطه مثبت است. به این علت که مخاطب با خود می‌گوید که من الان دارم دو تیپ حرف را می شنوم و الان است که خودم می توانم مقایسه کنم که کدام بهتر است. در هر حال این‌گونه حرکات در تلویزیون و به خصوص در شبکه افق را به فال نیک بگیریم. نه تنها به عنوان یک نقطه اصلاحی، بلکه یک نقطه بسیار حیاتی برای بقا و پویایی رسانه.

محمود فروزبخش روزنامه‌نگار

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *